Karl Landsteiner

1868 - 1943
     Karl Landsteiner urodził się 14 czerwca 1868 roku w Baden. Był Austriackim biologiem
i fizykiem. W 1901 roku odkrył, że w krwinkach czeronych występują dwa antygeny, które warunkują zjawisko aglutynacji (zlepiania się krwinek) w zetknięciu z krwinkami o odmiennej strukturze antygenowej. Na podstawie tych obserwacji wyróżnił trzy grupy krwi, za co otrzymał w 1930 roku nagrodę Nobla.
Karl Landsteiner w 1900 roku utworzył i opisał grupy krwi na podstawie prac nad aglutynianami we krwi oraz wraz z Alexandrem S. Wienerem zidentyfikował czynnik Rh, co umożliwiło transfuzję krwi bez narażania życia pacjęta. Wraz z Constantinem Levaditi i Erwinem Popperem odkrył wirusa polio w 1909 roku. W 1946 roku, pośmiertnie nagrodzony nagrodą Lasker i do dziś jest rozpoznawalny jako ojciec transfuzji.
Początek kariery akademickiej
Ojciec Karla - Leopold - sławny Wiedeński dziennikarz, zmarł gdy Karl miał zaledwie 6 lat. Po osiągnięciu 21 lat wraz z matką zmienili wyznanie na katolicyzm. Po ukończeniu matury w Wiedniu zapisał się na studia medyczne na Uniwersytecie Wiedeńskim i napisał swój pierwszy doktorat w 1891 roku. Będąc nadal studentem opublikował esej na temat wpływu diety na kompozycję krwi. W latach 1891-1893 studiował chemię w Wurzburgu, Monachium oraz Zurichu. Opublikował w tym czasie kilka prac we współpracy z jego profesorami pokazując, że nie przestrzegał obowiązkowego słuchania lektur.
Odkrycie wirusa polio 
Po powrocie do Wiednia, został asystentem Maxa von Grubera w Instytucie Higieny. W trakcie studiów, koncentrował się na mechanizmie odpornościowym i naturze przeciwciał. Od listopada 1897 do roku 1908, Landsteiner był asystentem w instytucie chorób anatomicznych Uniwersytetu Wiedeńskiego pod zwierzchnictwem Antona Weichsema gdzie opublikował 75 prac poruszających problemy serologii, bakteriologii, wirusologii i anatomii patologicznej. Przeprowadził także ponad 3600 autopsji w ciągu 10 lat. Habilitację doktorską otrzymał w 1903 roku. W latach 1908-1920 Landsteiner był prosektorem w Wilhelminenspital w Wiedniu. W 1911 roku został zaprzysiężony jako profesor nauk o chorobach anatomicznych. W tym czasie odkrył - wraz z Erwinem Popperem - zaraźliwy charakter paraliżu dziecięcego i odizolował wirus polio. W uznaniu dla tego ogromnego odkrycia, które było podstawą walki z polio, został pośmiertnie uhonorowany w Hali Sław w Warm Springs w USA (stan Georgia) w styczniu 1958 roku.
Odkrycie grup krwi
W 1900 roku, Karl Landsteiner odkrył, że krew dwóch ludzi w kontakcie ze sobą aglutynuje, a rok później odkrył, że jest to wywołane poprzez kontakt krwi z surowicą drugiej. W rezultacie zidentyfikował 3 grupy ludzkiej krwi - A, B oraz 0 - wcześniej zapisał ją jako C. Dowiedział się również, że transfuzja krwi między dwiema osobami z tą samą grupą krwi nie prowadzi do zniszczenia krwinek, co zachodziło między osobami z innymi grupami krwi. Bazując na swych odkryciach w 1907 roku Reuben Ottenberg dokonał pierwszej transfuzji krwi zakończonej sukcesem w Szpitalu Mount Sinai w Nowym Jorku. Dziś wiadomo, że osoba z grupą krwi AB może przyjąć krew każdej grupy, natomiast osoba z grupą krwi 0 może oddać swoją krew dla każdej grupy. Osoby z grupą AB to uniwersalni biorcy a z grupą 0 - uniwersalni dawcy. Jest to możliwe dzieki temu, że grupa AB nie produkuje przeciwciał, przeciw żadnej z grup krwi. W 1930 roku w podzięce za osiągnięcia, uhonorowany został nagrodą Nobla w dziedzinie Medycyny. Do dnia dzisiejszego uznawany jest za ojca transfuzji krwi.